Nico Dijkshoorn

(1960)

Nico Dijkshoorn geeft zich op papier helemaal bloot. In zijn romans is hij onopgesmukt en eerlijk over zijn verleden, gaat pijnlijke situaties niet uit de weg en ontziet zichzelf al evenmin. Hij doet dat echter met zoveel bravoure en humor, dat je niet altijd meteen ziet dat hij het allemaal echt meent.

Vervaardigd 2012
Techniek Acryl op paneel
Afmetingen 40 x 30 cm

Nico Dijkshoorn

door Bernadet Boorsma (1961)

Zo staat Nico Dijkshoorn wel vaker op de foto. Letterlijk in your face, met een vileine, brutale grijns en zeer aanwezig. Gebaseerd op een zwart-witfoto, maar zoals schilder Bernadet Boorsma verklaart, ‘met veel kleur en expressie weergegeven’. Het is de Dijkshoorn die de kijkers kennen van De Wereld Draait Door, de geestige commentator op de actualiteit. Of de columnist die met merkbaar genoegen de werkelijkheid zo uitvergroot dat het gewoonste en kleinste dingetje absurd en grotesk wordt.

Maar Nico Dijkshoorn is ook nog iemand anders, een ‘huilebalk’, een ‘jankerd’ zoals hij zichzelf wegwuiverig omschrijft – maar wat betekent: iemand die met gevoel en sentiment naar de wereld kijkt. Die het moeilijk heeft met zijn dominante, theatrale vader die altijd en overal de aandacht opeist (over wie we lezen in de roman Nooit ziek geweest), en die probeert zijn moeder recht te doen (in de roman Ooit gelukkig), maar die ondertussen ontdekt dat de werkelijkheid zich niet laat plooien.

Dijkshoorn wil altijd alles met volle kracht en energie meemaken, en aan die inzet gaat hij soms bijna ten onder. Net als zijn personages, die het leven lang niet altijd aankunnen. Dijkshoorn beschrijft dat met bijtende spot, maar wie goed leest, laat zich niet misleiden: hoe groter de bek, des te kleiner het hartje.