.png)
.png)
‘Er is een vos aan mij verloren’, dicht Emma Crebolder in Dansen met een vos (1998), een bundel die volledig aan het dier gewijd is. Vanwege deze ‘uitzonderlijke verdienste’ werd ze opgenomen in een heuse Orde van de Vossenstaart.
Onder meer Stijn Streuvels en H.H. ter Balkt gingen haar voor in dit zowel speelse als bloedserieuze gezelschap. Bij het aanvaarden van haar ‘ridderschap’ ontving Crebolder een oorkonde en – dat kon haast niet anders – een vossenstaart.
De staart kreeg geen prominent plekje in haar huis, maar verdween enigszins vergeten in een lade. Als ze daarin rommelde liet het zachte harige ding haar soms schrikken, omdat ze even vreesde dat het een levende rat was. Ze had dan ook geen moeite om afstand te doen van de staart, die netjes in een roze tasje met de rest van haar literaire archief naar het museum kwam.