Isolatie

door Ellen Deckwitz
Gedichten gebaseerd op beeldend werk van Rogi Wieg, deel 1

ISOLATIE

 

Voor zover ik wist was Jezus enig kind,

niemand die kan zeggen hoe

het er bij hem thuis aan toeging.

 

Zijn ouders torsten een kroontje van licht

op hun hoofd, maar wat zijn heiligen

nog tegenwoordig: slechts door anderen

tot doorzetter verklaard.

 

Jouw ouders bedachten Biotex.

Daarmee kun je iedere vlek

uit je stof trekken. Tot er peeswit laken

overblijft, om met het hele gezin aan te ontbijten.

 

Ik denk aan al die heiligen, families opgesloten

in hun rozenvensters. Met glasverf bracht men

hun wonden aan. Ze bestaan uit gesmolten zand.

 

Ze worden bijeen gehouden door lood

terwijl ze naar beneden staren. Het is iets

waarvan je nooit zeker weet of het plaats vond

of dat je het slechts hoopte:

 

mensen om elkaar heen als isolatielagen,

een gezin verzameld rond een plasje ijswater,

zichzelf er niet in ziend.

 

 

PALMTAKKEN

 

Er waren betere dagen, maar je weet nooit

welk deel daarvan aan de dag, en welk deel

aan de medicatie lag. Maar houd je vast

aan een vrouw

 

die in een schaal waarin eens bonsaibomen

werden gesnoeid, nu palmtakken kweekt.

Rogi Wieg, 2007 en 200X