Soms vormt een tentoonstelling de aanleiding voor een aanwinst. Dat was het geval bij de expositie ‘Omdat we geleefd hebben en nog steeds bestaan’, over literaire perspectieven op de Indonesische onafhankelijkheid. De stem van Frans Lopulalan (1953-2020) kon daarin niet ontbreken.
Lopulalan gaf in Onder de sneeuw een Indisch graf (1986) op schitterende wijze woorden aan de ervaringen van de Molukse gemeenschap, al wilde hij zelf absoluut niet als ‘Molukse schrijver’ bekendstaan: het deed geen recht aan zijn gelaagde schrijverschap.
Zijn partner, Cindy Smits, gaf voor de tentoonstelling enkele documenten van hem in bruikleen: een waaier met de Molukse vlag en een handgeschreven gedicht. Toen ze hoorde dat Lopulalan een vitrine zou delen met Alfred Birney, moest ze lachen: dat paste perfect, de twee waren goed bevriend. Deze foto van hen samen stuurde ze daarom na.
