Artikelen

In de roman Goëtia schetst Frits Lapidoth een kritisch portret van het 19de-eeuwse Parijse occultisme. Yannick Dangre pleit voor herontdekking van deze vergeten parel. 

Thomas Heerma van Voss bekijkt in het Literatuurmuseum een versie van het verhaal ‘De binocle’, door Louis Couperus zelf gecorrigeerd. Hij ontdekt dat Couperus zijn proza voortdurend een fractie specifieker maakte. 

Ter gelegenheid van de honderdste geboortedag van Gerrit Kouwenaar bekijkt Yentl van Stokkum zijn synoniemenboekje. De pagina’s staan op het punt elkaar los te laten. Er is hier hardnekkig gezocht naar hoe het juiste gezegd moet worden.

Godfried Bomans was zo nu en dan een duistere romanticus, maar evengoed was hij een olijk rijmelaar. Vorig jaar dook er weer een gedicht van hem op: het sinterklaasversje voor madame mère.

Louis Couperus laat er in zijn feuilleton ‘Hoe een Roman wordt geschreven’ geen twijfel over bestaan: schrijven kun je of kun je niet. Zijn stuk doet Anne van den Dool reflecteren op haar eigen schrijfmethoden.

Bij het overlijden van Wim de Bie lag het accent logischerwijs op zijn grensverleggende televisiewerk met Van Kooten. Maar De Bie liet ook een imposant en volstrekt eigen literair oeuvre na. Thomas Heerma van Voss bekeek zijn archief.

‘In mijn melodrama’s is de arme, brave wees echt niet het buitenechtelijke kind van de miljonairsdochter, en de betoverde prinsen blijven altijd betoverd.’ Peter Kegel schrijft over twee vroege toneelteksten van Hermans.

Vroege tussendoortjes of essentiële schakels in een oeuvre? Peter Kegel schrijft over twee vroege toneelteksten van Willem Frederik Hermans: ‘Het omgekeerde pension’ en ‘Dutch comfort’.

Max Velthuijs’ Kikker is niet meer weg te denken uit de Nederlandse kinderliteratuur. Zijn verhalen kennen geen zware moraal: ze laten zien hoe onze blik op onszelf in de loop der jaren kan veranderen.