Artikelen

Een van de bijzonderste boekjes in de collectie is Onschendbaar domein, een poëziebloemlezing gemaakt in een interneringskamp. De oorspronkelijke eigenaar heeft met potlood zijn naam op het omslag geschreven: L. Vroman.

In 1977 vroeg De Revisor verschillende schrijvers een zelfportret te tekenen. Een van die auteurs was Mensje van Keulen. Thomas Heerma van Voss bekeek het portret in het museum, en sprak de schrijver over die periode.

Tien brieven schreef Jacoba van Velde aan haar Amerikaanse uitgever over de vele fouten in de vertaling van haar succesroman De grote zaal. Alma Mathijsen leest ze in het museum en bewondert haar vechtlust voor haar eigen werk. 

Hoofdstukken vol avontuurlijke reizen, snelle motoren en mooie vrouwen. De verhalen uit het boek Ik Jan Cremer zijn zo sterk, dat je ze met een flinke korrel zout moet nemen. Toch? 

Voor haar biografie over de in 2012 overleden schrijver Anil Ramdas mocht Karin Amatmoekrim zijn persoonlijke archief mee naar huis nemen. Wat zou hij daar zelf van gevonden hebben?

Wat doe je als je ’s nachts niet kunt slapen? Marjolein Visser leest kinderboeken en kijkt naar de plaatjes. In de illustratiecollectie van het museum treft ze oude en nieuwe kinderboekenhelden aan.

In 1977 vroeg De Revisor een aantal schrijvers een zelfportret te tekenen. Een van hen was Ad Zuiderent. Thomas Heerma van Voss bekeek het portret in het museum, en sprak de schrijver over die periode in zijn loopbaan. 

In 1912 bezocht schrijver en journalist Jacob Israël de Haan een aantal Russische gevangenissen, in een poging het tsaristische regime te doorgronden. Hij trok zich het lot van de gevangenen bijzonder aan, blijkt uit zijn brieven.

Op 18 mei stuurde Willem van Toorn zijn vrienden een mailtje: ‘Helaas moet ik het laten afweten bij de presentatie van 30 mei. Pech hè!’ Niet veel later overleed hij. Zijn goede vriend Daan Cartens kijkt terug op zijn leven.