Artikelen

Ze worden allebei nog regelmatig genoemd, maar nooit in verband met elkaar: Renate Rubinstein en Jan Hanlo. Toch hadden ze wel degelijk iets met elkaar te maken. Hun contact was summier en niet baanbrekend, maar ook veelzeggend en verrassend.

Yannick Dangre bekijkt de correspondentie van Marcellus Emants en zijn dochter Eva. Hij krijgt een tedere blik achter de schermen, die contrasteert met het pessimistische werk van de schrijver.

In 2022 was Christiaan Weijts gastschrijver aan de Universiteit Leiden. Maar met de opnames van de colleges van zijn voorganger Gerard Reve, die in het Literatuurmuseum worden bewaard, waant hij zichzelf weer in de collegebankjes. 

Louis Couperus begon ooit als dichter. Zijn tweede bundel, Orchideeën, werd door Willem Kloos in 1887 genadeloos de grond ingeschreven. Philip Huff leest de recensie van Kloos en deelt zijn eigen ervaringen.

In de werkkamer van Couperus stond een mooie, bronzen schemerlamp met zalmroze zijden kap en behangen met kwastjes. Is dit de lamp bij welks licht ‘de beste’ roman uit de vaderlandse geschiedenis tot stand kwam?

Anton de Kom was in zijn gedichten niet minder strijdbaar dan in Wij slaven van Suriname. Deze maand verscheen Vandaag vrij, altijd vrij, een nieuwe bundeling van zijn gedichten. Over vrijheid schreef De Kom zijn hele leven.  

Yentl van Stokkum is dol op het maken van afspraken. Ze bekijkt de oorkonde die Hans Lodeizen en zijn nichtje Yvonne in 1946 ondertekenden, met de afspraak elkaar exact tien jaar later te treffen op Tahiti.

Loranne Davelaar bekijkt het handschrift van Langs lijnen van geleidelijkheid. Is Couperus’ roman over een jonge, gescheiden vrouw nu aartsconservatief of verbluffend visionair? 

Meteen na haar debuut in 1883 werd Hélène Swarth de hemel in geprezen. Willem Kloos noemde haar zelfs ‘het zingende Hart in onze letterkunde’. Maar op haar 81ste stierf zij vereenzaamd en vergeten.